Het debacle van hoe Rome de Expo misliep

En de expo van 2030 gaat naar ….. Heel veel Italianen dachten dat Rome met zijn kandidatuur om de wereldtentoonstelling te organiseren, een goede kans maakte. Zeker, achter de kandidatuur van Riad zaten veel Saoedische oliedollars. Maar Rome is nu eenmaal Rome. Uniek. Moeilijk te overtreffen.

Niet meer dan zeventien stemmen kreeg de Italiaanse hoofdstad dinsdag in de eerste stemronde. Met 119 voorkeuren viel de keuze van de landen in het Bureau International des Expositions overduidelijk voor Riad. Ook Busan, in Zuid-Korea, kreeg meer steun:29 stemmen. Maar zeventien stemmen voor Italië, terwijl ons zo veel steun was toegezegd, klaagde de Italiaanse delegatie.

In de media wordt de uitslag beleefd als een internationale klap in het gezicht, als een publieke vernedering, een debacle. Italië is op zijn plaats gezet. De Italiaanse delegatieleider Giampiero Massolo zei dat de stemming duidelijk had gemaakt dat het was gegaan om een ,,metodo transazionale, non transnazionale’’ – de (financiële) transacties van Saoedi-Arabië, de koopmansgeest, hebben de doorslag gegeven boven ,,democratische waarden, samenhang en een goed project’’, suggereerde hij. ,,Ik zou niet willen dat het zover komt dat de zetels in de Veiligheidsraad worden verkocht’’.

Minder geschikt om te praten over de toekomst

Volgens Italiaanse bronnen heeft Saoedi-Arabië 190 miljoen euro uitgegeven om de kandidatuur te steunen, tegen 160 miljoen voor Busan en 30 miljoen voor Rome.  Dinsdagmorgen nog vertrouwden Italiaanse delegatie journalisten toe dat ze rekenden op zeker vijftig stemmen. ,,Het is een lelijke nederlaag’’, zei Roberto Gualtieri, de huidige burgemeester van Rome. Saoedi-Arabië ,,heeft een economische macht ten toon gespreid die deze Expo heel apart heeft gemaakt’’.

Rome had als thema ‘de stad van de toekomst’ gekozen. Inclusief, duurzaam, verbonden. Het zijn eigenschappen waar veel Romeinen niet direct hun stad in zullen herkennen. De Corriere della Sera constateerde droog: Rome ,,heeft in de wereld zeker geen rivalen in geschiedenis, imago, bekendheid en toeristische aantrekkingskracht, maar is niet het meest geschikt gezien om te praten over de toekomst.’’

Eigenlijk was het van begin af aan een Mission Impossible, zo probeerde minister van Buitenlandse Zaken Antonio Tajani de pijn te verzachten. Hij herinnerde eraan dat in 2015 de Expo ook al in Italië was gehouden, in Milaan. En het heeft zeker niet geholpen, voegde hij daaraan toe, dat Rome in 2016  zijn kandidatuur voor de Olympische Spelen van 2024 introk. Toenmalig burgemeester Virginia Raggi, van de Vijfsterrenbeweging, een anti-systeempartij, vond dat het een te ingrijpende operatie zou worden voor de Italiaanse hoofdstad.

,,Italië moet reëel zijn”

,,Het is de overwinning van de macht van de olie en het geld, van een autoritair regime’’, schreef de Corriere della Sera in een commentaar. Maar Italië moet reëel zijn over zijn plaats in de geopolitieke verhoudingen: Saoedi-Arabië investeert miljarden in bijvoorbeeld Afrikaanse landen, is aan het moderniseren, probeert meer toeristen te trekken, staat in veel kanten meer aan de kant van het Westen dan andere landen in het Midden-Oosten. Met als onuitgesproken vraag: wat kan Italië dáár tegenover stellen?

2 gedachten over “Het debacle van hoe Rome de Expo misliep”

  1. Was dit niet een kansloze missie vanaf het begin, Marc Leijendekker? Met Milaan in 2015 was Italië toch al heel recent aan de beurt geweest (namelijk de vorige keer… dat ligt nog vers in het Expo-geheugen…). En wilden ze het eigenlijk wel echt, daar in Rome? In Brussel was de rivaliteit tussen Riyadh en Busan regelmatig in het straatbeeld te zien. Rome was afwezig. Dit zijn nu toch 30 miljoen weggegooide euros aan belastinggeld?

    1. Marc Leijendekker

      Ik denk dat de meeste niet-Italianen het inderdaad zagen als een hopelijke missie. Maar tegelijkertijd was het nieuwe stadsbestuur van Rome op zoek naar een aanleiding, met daarbij horende fondsen, om de infrastructuur van de stad te verbeteren. En dat niet heel de wereld riep, ondanks de slappe campagne, ‘om Rome kunnen we natuurlijk niet heen’, kwam toch als een schok. Veel Italianen schatten het gewicht van hun land in internationale zaken verkeerd in.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *