De kalender van knappe ‘priesters’

De vraag komt vanzelf bij je op als je in Rome langs de stalletjes en winkeltjes met souvenirs loopt: wat doet die mooie priester tussen de engeltjes, katten in ruïnes, en de meesterwerken van Rafaël? Waarom hangen er kalenders met aantrekkelijke mannelijke geestelijken naast kalenders die zijn gewijd aan gespierde Romeinse gladiatoren of de belangrijkste bezienswaardigheden van de Italiaanse hoofdstad? Hangen deze zwart-wit kalenders van mannen met priesterboordjes als een soort pin up in de privé vertrekken van monsignori?

Souvenirstalletjes langs de Tiber, vlakbij de Engelenburcht

Het is tijd eens op onderzoek te gaan. En wat blijkt: de meeste gefotografeerde mannen zijn helemaal geen priester of anderszins geestelijke. Het Vaticaan heeft bij herhaling laten weten helemaal niets met deze kalender te maken te hebben. Het is een particulier initiatief van een, laten we zeggen excentrieke, archiefonderzoeker en amateur-fotograaf uit Venetië, nu 65 jaar. Hij is er twintig jaar geleden mee begonnen en recyclet ieder jaar oude foto’s en vult die af en toe aan met wat nieuw. Ondertussen is hij ook nog de drijvende kracht achter twee museumpjes in Hongarije en Montenegro die zijn gewijd aan katten – én hij heeft flink wat op zijn lever over wat hij ziet als valse beschuldigingen aan het adres van de katholieke kerk.

De sexy priester

Eerst maar eens die cover met die mooie jonge man. De afgelopen jaren is die vaak dezelfde gebleven: de sexy priester, zo is de persoon op de buitenkant van de kalender gedoopt. Op sociale media deden allerlei verzonnen verhalen over hem de ronde. Het zou een rebellerende geestelijke zijn die het niet eens is met de koers van de kerk. Of een priester die uit liefde is uitgetreden. Of een voormalige pastoor uit Milaan, nu in de tachtig.

De website Fanpage onthulde ruim een jaar geleden de ware identiteit. De ‘sexy priester’ is de nu 37-jarige Giovanni Galizia, een Siciliaan. Hij werkt als cabine-assistent voor een luchtvaartmaatschappij, studeert psychologie erbij, en is nooit priester geweest. De bewuste foto is twintig jaar geleden gemaakt, vóór een kerk in Palermo. Hij was met de fotograaf in contact gekomen via een of ander project en was gevraagd te poseren in priesterkleding. Einde verhaal. Galizia heeft een verklaring ondertekend dat de fotograaf met de foto mag doen wat hij wil, dus verdient er niets aan. Af en sturen sturen vrienden die op bezoek zijn in Rome, met wat plagend commentaar foto’s van de kalender op.

Giovanni Galizia in 2004 en eind 2002 (foto rechts Fanpage)

Fotograaf Piero Pazzi

En de fotograaf, wie is dat dan? Die vraag wordt nog interessanter als blijkt dat de priesterkalender niet alleen uit foto’s van mooie jonge mannen met een priesterboordje bestaat, maar ook een paar pagina’s tekst bevat. Op één ervan staan praktische tips voor een bezoek aan Rome en het Vaticaan. Dan lees je bijvoorbeeld dat je in de apotheek van het Vaticaan terecht kan voor geneesmiddelen die elders vaak niet of moeilijk te krijgen zijn.

Maar op een paar andere pagina’s wordt fors van leer getrokken tegen misvattingen die zouden bestaan over de Spaanse Inquisitie, over de voormalige Spaanse koningin Isabella (die de Joden uit Spanje wegjoeg) en over zin en onzin van politiek correct taalgebruik. Weer een andere pagina bevat publiciteit over twee kattenmusea, in de Hongaarse hoofdstad Boedapest en in Kotor in Montenegro. Het bijbehorende e-mailadres voert naar de fotograaf, Piero Pazzi. We spreken elkaar telefonisch, hij is op reis buiten Italië.

In een gesprek dat breed uitwaaiert vertelt Pazzi onder andere dat hij met zijn kalender een soort gids voor toeristen heeft willen maken. Hij had eerder tegen Italiaanse media gezegd dat hij soms verbijsterd is over de onwetendheid van toeristen. Dieptepunt was de persoon die hem in Venetië vroeg waar de fresco’s van Pavarotti te zien waren.  Nu zegt hij: ,,Ik wilde voor toeristen een Romeinse kalender maken met praktische informatie over het Vaticaan en typisch Romeinse foto’s. En Rome is nu eenmaal de stad van de priesters.’’

Het gegeven dat een aantal van de mensen die hij heeft gefotografeerd, geen priester is, wuift hij weg als de vrijheid van de fotograaf. Net als het feit dat een aantal mannen niet in Rome, maar in Spanje is gefotografeerd, vooral in Sevilla. Hij heeft daar regelmatig de Semana Santa bijgewoond, vlak voor Pasen. Dit jaar gaat hij weer, in de hoop opnieuw een paar mooie foto’s voor de kalender van 2026 te kunnen schieten.

En die teksten? ,,Ik wil een aantal zaken ophelderen waardoor de kerk vaak ten onrechte in een negatief licht wordt gezet’’, zegt hij. Dat zijn bespiegelingen het karakter hebben van een rommelig opgeschreven opiniestuk, deert hem niet. ,,Het is belangrijk als bezoekers van Rome wat achtergrond krijgen over de kerk.’’

Micia en Micia

Pazzi is nu al bezig met de afronding van de kalender voor 2025. Hij wil daar niet veel over zeggen, anders dan dat het een mengeling van oude en nieuwe foto’s zal zijn en dat hij in de paar pagina’s tekst die bij de kalender zitten, het gaat hebben over heksenjacht en over de manier waarop de mens omgaat met de natuur – Pazzi is een eclectische man. En bij die beschouwingen over mens en natuur zal het veel gaan over katten, een van zijn lievelingsonderwerpen. Hij is ook de drijvende kracht achter twee kattenmusea. Hij heeft zelf twee katten, die allebei Micia heten – een Italiaans woord voor kat. Pazzi gebruikt het thema van ,,de kat door de eeuwen heen en in verschillende beschavingen’’ als symbool voor de manier waarop de mens omgaat met de natuur.

Hij praat er graag en uitgebreid over, net als zijn grote belangstelling voor de Serenissima, de vroeger machtige en zelfstandige Venetiaans republiek. Waar hij heel kort over is, is over wat hij eigenlijk verdient met die kalender en wat de oplage is. ,,Ik  houd me niet bezig met de commerciële kant. Dat vind ik geen interessante vraag.’’ Echt niet?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *