Je kunt in het oude centrum van Napels geen pas zetten of je oog valt wel weer op iets anders schilderachtigs, inventiefs, grappigs, schrijnends soms ook. De ‘napolitanità’, zeg maar het Napels gevoel, trekt steeds meer bezoekers. Ik schreef er een artikel over in het Financieele Dagblad, dat de kop heeft gekregen: ‘Het massatoerisme heeft inmiddels ook Napels bereikt.’
Ik heb geprobeerd in dat stuk het hoe en waarom uit te leggen, en de keerzijde te laten zien van die nog steeds groeiende aantallen bezoekers. Maar natuurlijk ontkwam ook ik niet aan de verleiding om foto’s en filmpjes te maken. Lees het stuk in de krant, als je nieuwsgierig bent geworden, kijk naar de foto’s en filmpjes in dit blog. Ik heb ze in drie blokjes bij elkaar gezet: napolitanità, Maradona (ja, niet nog steeds, maar steeds meer), en simpelweg Napels.
Napolitanità
Maradona
Het houdt niet op. Maradona heeft de voetbalclub Napoli twee keer naar een scudetto geleid, een landstitel. Dat was in 1987 en 1990. Maar met die impuls wordt hij ook gezien als de grondlegger van de landstitel in 2023. Hij was toen al drie jaar dood. Maar toeristen blijven hem associëren met Napoli. Daarom zie de de afgelopen jaren eerder meer dan minder aandacht voor Maradona. Je kunt een heel boek maken met afbeeldingen van Maradona – en dat heeft fotograaf Alessandro Tione dan ook gedaan. Ook ik ontkwam er niet aan.
Totò en Sophia Loren
Maradona zie je nu veel vaker dan traditionelere Napolitaanse iconen als de komiek Totò (niet zo bekend buiten Italië) en Sophia Loren. Maar je komt ze nog wel tegen
Napule comm’a te nun ce sta nisciuno
Napels, zoals jij is er geen een, zo luidt een beroemde gezegde.
En natuurlijk, er is veel meer te zien. Er was geen tijd om naar de prachtige musea gegaan, of veel kerken en kloosters binnen te lopen. Maar je kunt niet alles. De grote Goethe verspreidde een bestaande Napolitaanse uitspraak: ‘Napels zien en dan sterven’. Beter is: Napels zien en dan terugkomen.