Het is curieus, als je naar de lijst van de Top 2000 kijkt die nu op zoveel plaatsen klinkt, hoe angelsaksisch deze lijst is. Ik heb geen vergelijkend onderzoek gedaan aan de hand van de lijsten van eerdere jaren, maar er staat nu wel erg weinig Duits, Frans en Italiaans op deze lijst. Populaire vakantielanden, traditioneel een belangrijk deel van de Europese cultuurgemeenschap, maar qua muziek zie je dat niet, in ieder geval niet op de lijst van de Top 2000.
Ik heb wat gezocht tussen de eerste duizend liedjes op de lijst. Tien Duitse songs (waarvan de helft van Rammstein). Italië is iets sterker vertegenwoordigd bij die eerste duizend: Maneskin (twee keer), Andrea Bocelli (drie keer), Eros Ramazzotti, en daarnaast ook nog het tekstloze Una Mattina van Lodovico Einaudi en de filmmuziek van Once Upon a Time in the West, geschreven door Ennio Morricone. Op de lijst heb ik vijf Franse liedjes gevonden (Edith Piaf, twee keer Charles Aznavour, Michel Fugain, en uit deze eeuw Voilà van Barbara Pravi, de Franse inzending op het Eurovisie Songfestival van 2021).
Dan is er ook de Snob2000, een lijst met ondergewaarde songs die volgens de samenstellers en stemmers ook een plaatsje zouden verdienen op de Top 2000. Het accent ligt hier sterk op rockmuziek. De lijst is nog niet helemaal openbaar – de uitzending, via internet radio Phoenix, loopt nog. Maar op de speellijst van vandaag zondag 29 december vond ik drie Duits liedjes (waaronder Der Mussolini, van D.A.F.), geen Italiaanse en geen Franse.
Geen muziek mee terug van vakantie?
We gaan op vakantie naar Italië, naar Frankrijk, Duitsland en Spanje, maar het lijkt erop dat we maar weinig van de muziek van die landen mee terug nemen. Meer recepten dan hits, in ieder geval. Ook de 183 Franse nummers op een spotify-lijst die is geïnspireerd door Radio Tour de France, zijn niet of nauwelijks terug te vinden in de Top 2000.
Voor wie zich afvraagt, hoe zit het dan met het Spaanstalige repertoire: de site spanjevandaag kwam ook tot een erg magere oogst. Vier liedjes die onder ‘Spaans’ worden geschaard bij de eerste duizend – en bij drie ervan kun je vraagtekens zetten. Samba Pa Ti ook? En Holiday in Spain van Blof???
Ik weet niet precies hoe ik dit moet duiden. Tekenen van een zekere mate van provincialisering? Een symbool voor het terreinverlies van andere vreemde talen dan het Engels in Nederland? En als het anekdotisch gevoel klopt, is dit een teken dat als er een begin van een gedeelde cultuur in Europa is, dat dan een cultuur is die op angelsaksische leest is geschoeid?
Hoe aardig zou het niet zijn als we een lijst zouden kunnen maken van zeg vijfhonderd populaire liedjes in de vier andere grote Europese talen Duits, Frans, Italiaans en Spaans. Het zou vast niet zo’n mediaspektakel worden als de Top 2000. Maar ik zou daar erg nieuwsgierig naar zijn.