Het zijn er in Italië enkele tientallen, ‘bruggen van de duivel’. Wat ze gemeen hebben, is vaak een fraaie boog, soms vrij steil, en een legende dat de duivel eraan te pas is gekomen om de brug op tijd af te hebben. Maar de Ponte del Diavolo bij Borgo a Mozzano, een half uurtje rijden ten noorden van Lucca, geldt als een van de mooiste en bijzonderste van Italië. Alle reden dus om een stukje om te rijden.
Je kunt de doorgaande weg nemen over de westelijke oever van de rivier de Serchio, maar het is leuker om vanaf Ponte a Marione, het water vanaf de oostelijke kant te volgen: wat smaller, maar pittoresker. En minder vrachtwagens.
Dan is-er ineens, de brug. Het bijzondere van deze brug dat is dat hij asymmetrisch is. Eén grote boog met daarnaast drie kleinere. Het betekent dat je even flink moet klimmen als je naar het hoogste punt wilt.
Een bordje ernaast geeft kort uitleg. De brug is gebouwd in de elfde eeuw, en twee eeuwen later nog eens opgeknapt. Maar in de eeuwen erna is er nauwelijks iets aan veranderd. Alleen moest er eind negentiende eeuw nog een boogje bij worden gezet voor de spoorlijn van Lucca naar het noorden. Zelfs de Tweede Wereldoorlog heeft de brug ongeschonden doorstaan. Toen de Duitsers, na september 1943 van bondgenoot tot bezetter geworden, zich moesten terugtrekken tegen de oprukkende Geallieerden, lieten ze de brug heel. Te steil om effectief militaire voertuigen over te vervoeren.
En die duivel dan?
De legende hier gaat ongeveer zoals bij de andere Duivelsbruggen. De man die verantwoordelijk is van de bouw van de brug zit in zak en as, want hij realiseert zich dat het werk nooit op tijd klaar zal zijn. Verslagen overpeinst hij het lot dat hem te wachten staat. Maar dan, terwijl hij zit na te denken aan de over van de Serchio, krijgt hij bezoek van de duivel. Ik kan je helpen, zegt die. Maar ik wil er wel iets voor terug: de eerste ziel die over de brug gaat als die klaar is, is voor mij.
Na enige aarzeling gaat de opzichter akkoord. Maar het duurt niet lang voordat hij spijt krijgt van het pact met de duivel. Hij gaat te rade bij een priester. En die gaat uit van het tradionele ‘pacta sunt servanda’, afspraken moet je nakomen. Maar met een list. Laat de eerste die de brug oversteekt, een dier zijn.
De duivel komt zijn afspraak na. In één nacht staat de brug er, helemaal af. De bouwmeester bezweert de mensen die vol bewondering komen kijken, dat ze er nog even niet op mogen. Het eerste levende wezen dat over de brug loopt, is een varken. En volgens de legende is de duivel zo boos geworden over deze slimmigheid dat hij ziedend van woede de Serchio in sprong. En is er in deze contreien nooit meer iets van hem gehoord.